دوشنبه ۲۹ مرداد ۱۳۹۷ - ۲۳:۴۳ Monday, 20 August 2018 |
تاریخ انتشار: ۱۶:۱۴ - ۰۲ دی ۱۳۹۶
کد خبر: ۱۰۶۴
نگاهی به مستند ترخیص
تندرست نیوز؛مستند ترخیص، یک مستند انتقادی است که با دو داستانک و توسط یک راوی خبرنگار روایت می‌شود. مستندی که از لحاظ ساختار داستانی و شیوه روایت به شدت ضعیف است، اما در نوع خود اولین مستند انتقادی در بخش بهداشت و درمان کشور محسوب می‌شود.
پناه بر خدا از بستن دهان منتقدان!



تندرست نیوز: هفته گذشته مستندی با عنوان «ترخیص» از شبکه مستند سیما پخش شد. مستندی که دو هفته قبل از آن قرار بود در دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی رونمایی شود، اما به هر علتی این اتفاق نیفتاد.

مستند ترخیص، یک مستند انتقادی است که با دو داستانک و توسط یک راوی خبرنگار روایت می‌شود. مستندی که از لحاظ ساختار داستانی و شیوه روایت به شدت ضعیف است، اما در نوع خود اولین مستند انتقادی در بخش بهداشت و درمان کشور محسوب می‌شود. ساختار مستند با دو داستانک پسربچه‌ای به نام امیر عباس و نوزادی که در یکی از بیمارستان‌های تهران دچار سوختگی از ناحیه پا شد، پیش می‌رود. دو روایت که قرار است فقط بخش کوچکی از بهداشت و درمان کشور را نقد کنند. یکی اجبار به زایمان طبیعی در قالب بسته زایمان طرح تحول سلامت و دیگری قصور پزشکی. در این بین چسبی وجود دارد که بر تشکیل پرونده الکترونیک برای بیماران و پزشکان اصرار می‌کند. پرونده‌ای که نمونه آن را می‌توان در سیستم بهداشت و درمان انگلستان نیز مشاهده کرد و این مستند نیز یکی از پایه‌های خود را بر همین نکته استوار کرده است. این‌که پزشکان پرونده‌های الکترونیک و در دسترسی داشته باشند تا بیماران بتوانند تعداد جراحی‌ها یا ویزیت‌های پزشکان را مشاهده و بر اساس آن، پزشک خود را انتخاب کنند.

فارغ از این‌که ساختار بهداشت و درمان انگلستان و روایتی که از درمانگاه بریستول و ماجرای فوت کودکان در این درمانگاه و به دنبال آن تشکیل پرونده برای پزشکان، در کشور ما اجرایی هست یا خیر، باید توجه سازندگان این مستند را به این نکته جلب کرد که وزارت بهداشت هنوز در اجرای صحیح استانداردهای اعتباربخشی بیمارستانی درمانده است. استانداردهایی که با دایره وسیع خود می‌توانند از بروز و ظهور چنین مشکلاتی در ارائه خدمت به بیماران کم کنند.

از این گذشته، مستند «ترخیص» با نگاهی صرفا انتقادی تمام تلاش خود را می‌کند که از خرده روایت‌ها و داستانک‌ها در راستای هدفی نامشخص گام بر دارد. وقتی هدف ساخت مستند تقریبا نا مشخص است، نتیجه‌ای جز این ندارد که مسیر نیز کج می‌شود و مخاطب با آشی مواجه می‌شود که نمی‌تواند حرفش را بزند و مهم‌تر این‌که به نتیجه‌ای هم نمی‌رسد. لحن راوی و تدوین این مستند آن‌قدر ابتدایی هست که می‌توان به سادگی از کنار آن گذشت.

شیوه روایت «ترخیص» بر راوی خبرنگار استوار است. راوی خبرنگار «ترخیص» ماجرای امیر عباس را از هشتگی در فضای مجازی شروع می‌کند و به مشهد می‌رود و پای صحبت‌های خانواده این کودک می‌نشیند که مدتی پیش فوت کرده است. در ادامه مستند، روایت منقطع شده و داستانک دوم شروع می‌شود. در این بین گفت‌وگوهایی هم وجود دارد که گویا به علت عدم همکاری مسئولین وقت وزارت بهداشت با اشخاصی انجام شده که سمت دولتی ندارند یا زمانی سمت داشتند.

جدا از نچسبیدن این تکه پاره‌ها کنار هم، نیت ساخت این مستند را می‌توان از جهاتی خوب دانست؛ این‌که ساخت این نوع مستند می‌تواند برخی حقایق را آشکار کند و ذهن جامعه را بیدارتر نگاه دارد. هرچند مسئولین وزارت بهداشت از این نوع انتقاد خوش‌شان نمی‌آید، اما باید به این نکته توجه کرد که مسیر پیشرفت از انتقاد می‌گذرد. این در حالی است که وزیر بهداشت طی دوره اخیر وزارت خود، حداقل دو یا سه بار اذعان کرده که منتقدین را به کار گمارده تا مشکلات بهداشت و درمان را حل کنند. با این حال به نظر می‌رسد تاب شنیدن انتقاد وجود ندارد و حتی با پذیرش مستند ضعیفی همانند «ترخیص» نیز مشکل دارند.

استفاده از انتقاد در راستای بهبود شرایط و تشویق آثار هنری انتقادی می‌تواند به مسیر پیشرفت وزارت بهداشت کمک شایانی کند. این‌که مسئولین این وزارت‌خانه نمی‌خواهند نظر مخالف را بشنوند و از آن برای اصلاح امور کمک بگیرند یا نظرات مخالف را اغلب نظراتی سیاسی می‌دانند، خود جای بحث دارد که در این مطلب نمی‌گنجد.

با تمام این تفاسیر می‌توان «ترخیص» را آغاز راهی دانست که به عنوان زنگ بیدارباش کمک کننده است و نه بیش از آن. مستندی که شاید می‌توانست تا این حد عجولانه سر هم بندی نشود و یک خط روایی مشخص را دنبال کند و به نتیجه برسد.

پ.ن: تیتر بُرشی از صحبت‌های حسن روحانی، رییس جمهور در مراسم تنفیذ دولت دوازدهم است.

پایان پیام/
عناوین مرتبط
نام:
ایمیل:
* نظر: