پنجشنبه ۲۲ آذر ۱۳۹۷ - ۲۲:۴۱ Thursday, 13 December 2018 |
تاریخ انتشار: ۰۱:۵۷ - ۱۹ مهر ۱۳۹۷
کد خبر: ۱۷۰۶۹
تندرست نیوز؛دوره اول ریاست شیخ ابراهیم سلمان بحرینی بر کنفدراسیون فوتبال آسیا، به زودی به پایان خواهد رسید.
رئیس سابق فدراسیون فوتبال بحرین در سال 2013 با وجود همه نگرانی نهادهای حقوق بشری، ریاست ای.اف.سی را با کسب بیشترین آرا تصاحب کرد و البته 2 سال بعد قدمی جاه طلبانه اما بدون نتیجه، برای انتخاب شدن به ریاست فدراسیون بین المللی فوتبال فیفا برداشت. او سرانجام در رقابت با اینفانتینو شکست خورد و به هدف بزرگ اش برای ریاست مهم ترین نهاد فوتبال در دنیا نرسید. دوران ریاست شیخ سلمان ظرف ماه های آینده تمام می شود و از همین حالا رقابت برای برنده شدن این انتخابات کلید خورده است.

به نظر می رسد رئیس بحرینی کنفدراسیون فوتبال آسیا، باز هم در صحنه حاضر خواهد بود. رئیس مستعفی فدراسیون فوتبال عربستان نیز با شیخ سلمان رقابت خواهد کرد. او برای شکست دادن رقیب بحرینی، مسئولیت هایش در فدراسیون فوتبال عربستان را واگذار کرده است. این انتخابات اما ضلع سومی هم دارد. عربستانی ها برای کنار زدن شیخ سلمان از کرسی ریاست، روی یک گزینه جذاب دیگر نیز حساب باز کرده اند. «سامی الجابر» اولین تجربه های مدیریتی را در باشگاه الهلال پشت سر گذاشته و حالا برای قرار گرفتن در یک جایگاه مهم تر آماده می شود.

سامی الجابر درست همان نقشی را در تیم ملی عربستان داشت که علی دایی در تیم ملی ایران ایفا می کرد. هر دو نفر، مهم ترین گلزنان کشورشان به شمار می رفتند و در نوک خط حمله توپ می زدند. جابر 46 بار برای تیم ملی عربستان گلزنی کرد و علی دایی با 109 گل در لباس ایران، تبدیل به بهترین گلزن ملی تاریخ فوتبال شد. کارنامه فوتبال باشگاهی این دو بازیکن اما ابدا قابل مقایسه به نظر نمی رسید. دایی چندین سال در آلمان بازی کرد و برای باشگاه هایی مثل بیله فلد، بایرن مونیخ و هرتابرلین به میدان رفت.

او با بایرن به فینال لیگ قهرمانان رسید و با هرتا، توانست دروازه میلان و چلسی را باز کند. سامی اما به جز سپری کردن دوران کوتاهی در باشگاه ولورهمپتون، همه دوران باشگاهی را در تیم الهلال سپری کرد و هرگز در سطح باشگاهی به یک چهره بین المللی تبدیل نشد. بعد از پایان فوتبال اما پروژه «بین المللی سازی» سامی الجابر در عربستان آغاز شد. این مهاجم هم درست مثل علی دایی، در پایان جام جهانی 2006 از فوتبال ملی کنار رفت. قبل از جام جهانی، جابر با اصرار سرمربی تیم ملی، رسانه ها و مردم عربستان به تیم ملی برگشته بود اما در ایران، رسانه ها و مردم دایی را زیر تیغ انتقاد برده بودند. مراسم خداحافظی سامی الجابر، در مقابل تیم کاملی از ستاره های منچستریونایتد با کارلوس ته وز و کریستیانو رونالدو برگزار شد اما علی دایی بدون بازی خداحافظی از تیم ملی خط خورد و با جار و جنجال از این تیم کنار گذاشته شد.

همزمانی تلاش عربستانی ها برای موفقیت سامی الجابر در انتخابات ای.اف.سی با احضار علی دایی به دادسرا، کنایه آمیز به نظر می رسد. البته که شفاف سازی ضرری نخواهد داشت اما این نوع برخورد با یکی از اسطوره های فوتبال که همواره به خاطر خوشنامی اش شناخته شده، شاید چهره های دیگر را از برداشتن قدم های بزرگ تر در زمینه های اجتماعی ناامید و دلسرد کند. عرب ها جابر را بولد می کنند و در ایران، دایی در معرض اتهامی قرار می گیرد که بعید به نظر می رسد در صورت رد شدن، عذرخواهی خاصی نیز به دنبال داشته باشد. فراموش نکنیم که خود علی دایی، همواره نسبت به پذیرفتن پست های مدیریتی «بی میل» بوده است. او با وجود اعتباری که در فیفا به دست آورده، ترجیح می دهد فاصله نزدیک اش با فوتبال را حفظ کند و به مربیگری در تیم های بدون هوادار ادامه بدهد.

او علاقه ای ندارد تا «نماینده» کسی باشد و از موقعیت تجاری فوتبال دور شود. هیچ کس نمی تواند به زور، علی دایی را وادار به جنگیدن بر سر کرسی ریاست ای.اف.سی کند اما تشکیلات فوتبال ایران چه قدمی برای تربیت یک مدیر در سطوح بالا برداشته است؟ شاید خود دایی تصوری از حضور در یک پست رده بالای مدیریتی نداشته باشد اما چرا چهره های شناخته شده دیگر فوتبال ایران نیز، چنین بختی پیدا نمی کنند و در چنین مسیری قرار نمی گیرند؟ سامی الجابر قدم های لازم برای تبدیل شدن به یک مدیر بزرگ را به شکل تدریجی پشت سر گذاشته است. او امسال در گروه داوری فیفا برای انتخاب بهترین های سال جهان نیز حاضر بود. حتی اگر در به دست آوردن ریاست کنفدراسیون فوتبال آسیا هم موفق نباشد، در دوره بعدی برای این جایگاه خواهد جنگید و  احتمالا به این هدف دست پیدا خواهد کرد. هدف بعدی او اما ریاست فدراسیون بین المللی فوتبال است. با تداوم نفوذ عربستانی ها و خالی شدن میدان از چهره های ایرانی، به نظر می رسد فوتبال ایران هرگز صاحب نفوذ گسترده ای در تشکیلات ای.اف.سی نخواهد شد. فوتبالیست ها در ایران، رویای مدیریت را حتی در بالاترین نهادهای فوتبال در ذهن ندارند و حتی اگر چنین هدفی نیز داشته باشند، هیچ کمکی از مدیران فدراسیون برای رسیدن به این جایگاه دریافت نمی کنند.

نام:
ایمیل:
* نظر: