يکشنبه ۰۴ فروردين ۱۳۹۸ - ۱۴:۲۲ Sunday, 24 March 2019 |
تاریخ انتشار: ۰۰:۵۸ - ۲۴ اسفند ۱۳۹۷
کد خبر: ۲۷۸۷۴
تندرست نیوز؛یک گزارشگر عرب که در حال تفسیر زنده و مستقیم فینال رفت لیگ قهرمانان آسیا بین پرسپولیس و کاشیما بود در همان دقایق اولیه بازی ماجرا را به درستی حدس زد؛علیپور در همان دقیقه سه موقعیت عالی گلزنی را از دست داد و او گفت: اگر پرسپولیس دستش به جام نرسد باید سراغ این موقعیت سوزی ویژه در ابتدای بازی را بگیرد.
توپی که می توانست به کل نتیجه را تغییر دهد،عقب اقتادن کاشیما در خانه اش به معنای عوض شدن کل روند بازی بود. اما علیپور به بدترین شکل ممکن ضربه زد طوری که مدافع ژاپنی که فقط او و توپ بین تور بودند، مانع وردش به دروازه شد. بقیه قصه را هم بقیه می دانند. پرسپولیس دو گل خورد و در تهران هم باز این علیپور بود که یکی دوتایی را خراب کرد تا برانکو در بازی آخر بفهمد آن جلوعیار چند است. پنجره باز شد؛ منشا اخراج شد، هموطن برانکو به عنوان بازیکن کناری به علیپور پیوست و مهدی شریفی که در 18 سالگی ستاره لیگی بود که هنوز علیپور را کسی در آن نمی شناخت، این روزها ذخیره ثابت مهاجم مورد علاقه برانکوست.

ردپای علیپور در همه جا مشهود است. می توان او را به صف بازیکنانی برد که زندگی شان را مدیون برانکو هستند. بازیکنانی مثل ستار زارع، علوی و کاملی و حتی همین ربیع خواه. خوشبختی علی علیپور زمانی قابل فهم است که بدانید در صورت حضور بازیکنانی مثل طارمی، امیری و سایرین او تنها یک بازیکن ذخیره بود.اما همگی رفتند، مهاجم بزرگی آورده نشد و اینچنین است که این روزها برانکو همه تخم مرغ هایش را در یک سبد ریخته است. در سبد مهاجمی که از هر چهار موقعیت عالی، شاید یکی از آنها را تبدیل به گل کند. بازیکنی که برای فهم سخت گلزنی اش می بایست بازی پرسپولیس و نساجی در قائمشهر را مجددا دید و دید که چگونه از فاصله یکی دو متری دروازه خالی را رها می کند و محکم به کنارش می کوبد.این یک اتفاق نبود یک واقعیت تلخ از یک پدیده خاص بود.

 شرایط گلزنی او چگونه بوده؟
شاید هم کمی بی انصافی باشد نتایج دو فصل گذشته پرپسولیس در آسیا و لیگ برتر را نادیده بگیریم، گل های علیپور را نشمریم و به خاطر شرایط افت کرده امروزش او را مورد نقد قرار دهیم. اما واقعیت در مورد علیپور چییست؟ مهاجمی که بیش از 6 سال است در سطح اول فوتبال ایران فعالیت می کند و هنوز به گفته خودش سن 23 را رد نکرده است.مهاجمی که به راحتی گل نمی زند و حتما می بایست قبلش کلی توپ به در و دیوار بزند تا گرم شود. از ابتدای لیگ هجدهم مشخص بود پرسپولیس احتیاج مبرمی به تقویت خط حمله دارد. پنجره باز شد و درست در همان روزهایی که شفر در حال خرید مهاجم بود،ایسما را آورد، منشا را از سبد فروش حریف ربود و بازیکن خلاقی مثه پاتوسی که همه ارسال هایش بوی گل می دهد را جذب کرد، مرغ برانکو یک پا بیشتر نداشت و گفت؛ همین بودیمیر برای ما کافیست. مهدی شریفی را کلا قبول ندارد و باقی جوانان هم می گذارد دقیقه 90 به بعد برای اتلاف وقت.درست شبیه همین تعویض آخرش مقابل السد که بعدا بگوید من بازیکن 18 ساله را برابر السد بازی دادم. حالا اینکه کلا یک دقیقه در میدان باشد و پایش هم به توپ نخورد کوچکترین اهمیتی ندارد. درست شبیه دولت ها در پایان کارشان که بارش باران از آسمان را هم به اسم خودشان می نویسند.

مردی که عاشق زمین خوردن است
این مقدمه طولانی لازم بود تا به این برسیم که اصولا چرا پرسپولیس این روزها اینگونه امتیاز از دست می دهد و می بازد؟ چرا در بازی با السد که در خانه حریف بود باید بازیکنش چند موقعیت عالی گلزنی را بخاطر بی کیفیت بودن محض از دست دهد و دست آخر یکی مثه بغداد بونجاح از راه برسد و حتی گل افساید بزند؟ چرا باید تیمی که بغداد را دارد بازنده مقابل تیمی باشد که در آن علیپور تک به تک را هم در چارچوب نمی زند؟  کار پرسپولیس برای صعود از گروه بسیار سخت شده و کار بزرگترش که تکرار قهرمانی در لیگ برتر است بسیار سخت تر از اولی. دلیل هم کاملا مشخص ؛ برانکو اعتقاد عجیبی به علیپور دارد و علیپور که خودش بهتر از هرکسی می داند شم گلزنی ندارد،حتی در حالت تک به تک هم عوض ریسک زدن ضربه به سوی دروازه آنقدر تعلل می کند تا خودش را به در و دیوار بکوباند و یک پنالتی بگیرد و بعد از پشت نقطه پنالتی گلزنی کند.

Iاین عادت زشت و پرغلطی است که هر بازی تکرار می شود و گویا مورد علاقه برانکو هم است چون او مرتب تکرارش می کند. یک بار پیش از این در بازی حساس نیمه نهایی فصل قبل مقابل السد این روش گرفت و علیپور که با دروازه بان تک به تک شده بود خودش را به زمین کوباند و پنالتی گرفت اما در بازی سه شنبه شب ترفندش نمی گرفت. از میانه میدان یک متر جلوتر از مدافع حریف بود اما در ذهنش هیچ نقشه گلی را مرور نمی کرد. تنها می خواست به هجده قدم برسد سپس خودش را در مسیر توپ و مدافع قرار دهد و با کوچکترین برخوردی پنالتی اش حمایت می شود.علیپور نمی خواهد ضربه زدن درست و اصولی را یاد بگیرد یا می داند تبحری در این کار ندارد پس چه چیزی بهتر از پنالتی؟ مروری به کارنامه اش نشان می دهد در چند مصاف مهم هم با همین ترفند موفق به گلزنی از روی نقطه پنالتی شد. مثل اولین داربی شفر که علیپور فرصت گلزدن به حسینی را داشت اما آنقدر معطل کرد تا روزبه چشمی تکل بزند و او پنالتی بگیرد. شاید مدافعان حریفهم این را فهمیدند، می دانند او شهامت ضربه زدن ندارد، منتظر برخورد است و دیگر کسی تن به این تله نمی دهد.

پایان این اعتماد چیست؟
همیشه معجزه و کامبک در کار نیست. پرسپولیس به السد با گل آفساید باخت اما همان داور در نیمه اول ،گل صحیح السد را خورد تا اینچنین عدالت بی رحمانه رعایت شود. چسبیدن به اشتباه داوران و توجیه ناکامی،فقط یک خروجی دارد؛همانطور که از حالا باید پرسپولیس را حذف شده گروه دانست؛ دست کم اگر معجزه ای در کار نباشد در لیگ هم آنها کار را به رقبا واگذار می کنند. برانکو آنقدر به علیپور اعتقاد دارد که حتی او را تعویض هم نمی کند اما مهاجم همیشه زیر بیست و سه سال قرمزها در هر بازی باید صاحب چند موقعیت عالی شود شاید یکی را گل کند. با این روند زور پرسپولیس به رقبا می رسد؟

در استقلال هیچکس نمی داند کدام مهاجم ثابت است در تراکتور هم تقریبا دست مربی اینگونه باز و سپاهان منهای کی روش چند گزینه خوب در خط حمله دارد اما در اینجا برانکو فقط یک علیپور دارد که هوادار پرسپولیس مجبور است تحملش کند.هواداری که باید دست به دعا شود جانشین طارمی کمتر گل خراب کند.بودیمیرهم تنها یک گل زده و بی اهمیتی به مهدی شریفی آنقدر وسیع و مشهود بوده که علیپور خیالش جمع است در هر حالتی نه تنها ثابت است که برانکو حتی یک دقیقه هم تعویضش نمی کند.

این حکایت این روزهای پرسپولیس و مهاجم مورد علاقه برانکو است. درست شبیه همان شروع بازی فینال رفت در ژاپن. توپی که می توانست سرنوشت یک باشگاه را عوض کند هدر رفت و 177 دقیقه بعدش هم کاری از دست کسی بر نیامد. نه کار پرسپولیس در آسیا تمام شده و نه لیگ برتر به پایان رسیده است اما اعتماد اینچنین به مهاجمی که پنالتی گرفتن و زمین خوردن را بیشتر از گلزنی مردانه دوست دارد، کمی تا قسمتی برای آنهایی که فوتبال را زیر پوستی تر دنبال می کنند ، واقعیت را تلخ تر نمایان می کند.کسی چه می داند شاید هم یک کامبک تاریخی در کار باشد اما اگر قرار بود کامبک هر بار اتفاق بیافتاد که دیگر کسی به آن تاریخی نمی گفت.
نام:
ایمیل:
* نظر: