سه‌شنبه ۰۳ مهر ۱۳۹۷ - ۱۷:۳۱ Tuesday, 25 September 2018 |
تاریخ انتشار: ۱۲:۵۸ - ۲۴ ارديبهشت ۱۳۹۷
کد خبر: ۶۳۲۴
تندرست نیوز افزایش اعتیاد در دانش آموزان را بررسی می کند؛
می‌گل هشترودی
تندرست نیوز؛می‌گل هشترودی- اعتیاد، یکی از بزرگ ترین آسیب های اجتماعی به شمار می آید اما بزرگی آن زمانی قابل لمس می شود که به مدرسه راه پیدا می کند. خماری کشیدن های پشت نیمکت و نئشه کردن ها در زنگ تفریح حالا دیگر رنگ و بوی واقعیت گرفته است و مورد تائید مسئولان آموزش و پرورش نیز است. موضوعی که تا پیش از این در هاله ای از ابهام بود و مسئولین مربوطه تنها به انکار آن اکتفا می کردند.
سالار دوم دبیرستان است؛ در یکی از محله های بالای شهر زندگی می کند و زندگی تقریبا معمولی دارد. بعد از ظهر ها با اکیپی از دوستانش در گوشه ای از پارک جمع می شوند و صدای خنده شان از دور به گوش می رسد. چند وقتی است که شایعه گل کشیدن او در محل شنیده می شود و همه اهالی محل بار ها او را سیگار به دست، در حالی که رنگ و رویش به زردی گرایش دارد و چشم هایش دو دو می زند دیده اند. بعد از ظهر که با اکیپ دوستانش در گوشه از پارک پاتوقشان نشسته اند و طبق معمول همیشه سیگار می کشند و میخندند به آن ها نزدیک می شوم. از آن ها که همگی دانش آموز یک دبیرستان هستند درباره اعتیاد در مدارس سوال می کنم، اول نگاهی به هم می کنند و بعد نگاهشان را مشکوک به من می دوزند. برای آن ها توضیح می دهم که شایعاتی مبنی بر وجود دانش آموزان معتاد در مدارس وجود دارد و برای همین موضوع می خواهم بدانم در مدارس آن ها هم دانش آموز معتادی هست؟

یکی از پسر ها که از همه ریز جسه تر است با خنده می گوید: «گل هم جزو مواد مخدر محسوب میشه؟» با جواب من که مبنی بر مثبت بودن این موضوع است سالار لب به اعتراض باز می کند و می گوید:« من خودم گل می کشم اما گل اصلا اعتیاد نداره!» از او درباره دلیل کشیدن گل، نحوه خرید و کشیدن آن سوال می کنم . او توضیح می دهد:« من الان نزدیک به 3 ساله که گل می کشم اما اعتیاد ندارم! چون گل اصلا اعتیاد نمیاره! ما از ساقی محل می خریم، کریم سگ دست برامون میاره» این را می گوید و با صدای بلند می خندد. رنگ و رویش رو به زردی است؛ تمرکز حواس ندارد و خنده هایش کمی غیر طبیعی است. ادامه میدهد:« ضرب دستش خیلی زیاده تو دعوا با یه چک طرفو میندازه واسه همون بهش میگیم سگ دست، اون برامون پک گل میاره، مام می پیچیم و می کشیم.» همه آن جمع 6 نفره گل می کشیدند و این جای تعجب داشت. از آن ها می پرسم خانواده هایتان این موضوع را می دانند؟ سالار توضیح می دهد:« نه بابا جا ساز داریم. تو پارکینگ مجتمع ما یه گوشه هست که اونجا جا ساز می کنیم هر وقت می خوایم میریم بر می داریم. مامان و باباهامون حتی نمی دونن ما سیگار می کشیم» بعد دوباره با صدای بلند می خندد. پسر دیگری که اسمش سپهر است وسط خنده می گوید:« آره بابا فک می کنن ما بچه خونگییم.» سالار می گوید:« من نمیدونم چجوری مامان بابای من نمیفهمن من چتم؟! آحه ما تو مدرسه ام زنگ های  تفریح می کشیم، یواشکی تو دستشویی یا یه گوشه کنار دیگه اما معلم ناظمامونم تا حالا نفهمیدن!» و بعد با صدای بلند می خندد.

سالار و دوست هایش تنها چند نفر از جمعیت چند هزار نفری معتادان پشت نیمکت هستند که با وجود این که 3 سال است گل مصرف می کنند نه خانواده از اعتیاد آن ها با خبر شده و نه مدرسه.

حضور دانش آموزان معتاد تائید شد!

  خیلی وقت است که آژیر قرمز اعتیاد دانش آموزان به صدا در آمده اما این موضوع همیشه با انکار مسئولین همراه بوده است. زمزمه های اعتیاد زمانی بیش تر شد که پرویز افشار سخنگوی ستاد مبارزه با مواد مخدر با اشاره به کاهش سن شروع مصرف مواد مخدر در کشور گفته بود:« 2 درصد جامعه دانش آموزی در مقطع دوم متوسطه تجربه حداقل یک بار مصرف مواد مخدر را داشته‌اند و متاسفانه از سال 92 شاهد افزایش مصرف موادمخدر بودیم که این افزایش نیز ناشی از مصرف «گل» گزارش شده‌است.» همین صحبت ها بود که نگاه های بیش تری را به سمت اعتیاد دانش آموزان جلب کرد. اعتیادی که تا همین چند وقت پیش انکار می شد و حالا از تریبون های عمومی در باره آن صحبت می شود. اما موضوع به همین جا ختم نشد؛ حالا آمار هایی از اعتیاد 10 هزار دانش آموز به گوش می رسد و عمق فاجعه مسکوت مانده در چند سال اخیر را بیش از پیش مشخص می کند.

منصور کیایی مدیرکل دفتر مراقبت در برابر آسیبهای اجتماعی وزارت آموزش و پرورش گفت:« حدود ۱۰ هزار نفر از دانش آموزان کشور از نظر اعتیاد در مرحله‌ای قرار دارند که پس از تجربه مصرف اولیه به مصرف خود ادامه داده و امروزه نیازمند درمان هستند.» این ها صحبت های منصور کیایی، مدیر کل دفتر مراقبت در برابر آسیب های اجتماعی وزارت آموزش و پرورش است که می توان گفت پس از چند سال، حالا آمار های نه چندادن دقیقی از اعتیاد دانش آمزان می دهد. آمار هایی که درباره دانش آموزان گرفتار به اعتیاد صحبت نمی کند بلکه درباره دانش آموزانی که معتاد 100 درصد به حساب می آیند و حالا نیاز به کمپ و کمک  دارند حکایت دارد.  او می گوید:«وزارت آموزش و پرورش بارها و به صورت متعدد دغدغه های خود را در حوزه مصرف مواد در گروه سنی دانشآموزان مطرح کرده است. بدون شک این وزارت خانه  فعالیتهای خود را در حوزه اعتیاد دانش آموزان محدود به عملکردهای آماری نکرده است، به طوری که در طی سالهای گذشته و به ویژه در سال جاری اقدامات گسترده ای را در این حوزه انجام داده است.»

کیایی با اشاره  به برنامه متنوع آموزشی، فرهنگی و مراقبتی این سازمان در مقابه با اعتیاد در گروه سنی دانش آموزان کشور، عنوان کرد: «در حال حاضر به تناسب میانگین های آماری، رشد اعتیاد در میان دانش آموزان کشور حدود کم تر از یک درصد افزایش داشته است. امروزه حدود ۱۰۰ هزار نفر از دانش آموزان کشور در معرض خطر اعتیاد هستند، به طوری که برخی از این دانش آموزان یا تجربه مصرف را داشته یا در معرض این آسیب قرار دارند. »

اما باید به این موضوع توجه شود که آیا حتی یک نفر دانش آموز معتاد در مدارس فاجعه بار نیست؟ حال صحبت از 10 هزار دانش آموز معتاد شناخته شده می شود و غافل از این که خیلی از همین  معتادان پشت میز نشین هنوز شناسایی نشده اند! اما در این میان 100 هزار کودک در معرض خطر اعتیاد هم وجود دارند و نکته قابل تامل این است که چگونه بستر برای اعتیاد این دانش آموزان فراهم می شود؟

آمار‌هاي ضد و نقیض 

آخرین باری که آمار دانش آموزان معتاد اعلام شد سال ۱۳۸۷ بود که محمد رضا جهانی،قائم مقام دبیر کل وقت ستاد مبارزه با مواد مخدر از وجود ۳۰ هزار دانش آموز معتاد در کشور خبر داد. این آمار زمانی اعلام شد که هنوز کارشناسان برای بررسی وضعیت مواد مخدر در کشور، به طرح ارزیابی سریع وضعیت اعتیاد در کشور استناد مي‌کردند که در سال ۱۳۸۶ انجام شده بود. آمار اعلام شده، بر اساس شمار دانش آموزان خودمعرف بود و بنابراین دانش آموزانی که تمایل به ترک نداشتند در آن لحاظ نشده بودند.

سال گذشته بود نیز محمدرضا انصاریپور مسئول دفتر سیاسی فرمانداری شهرضا گفته بود : «اگر در دهه ۸۰، ۳۰ هزار دانش‌آموز داشتیم که برای یک بار از مواد مخدر استفاده کرده‌اند، در سال ۹۰ این آمار به ۴۵ هزار نفر رسیده است. در سال ۸۷ بالغ بر ۳۰ هزار مصرف کننده نوجوان مواد مخدر داشتیم که این میزان در سال ۹۰ برابر با ۱۳ درصد کل معتادان موجود در جامعه بوده است که همگی خود معرف بودند. آموزش و پرورش منکر این تعداد از معتاد در مدارس می‌شود که خود آسیبی در زمینه بررسی این موضوع در آموزش و پرورش است.»

پیش از آن نیز وقتی خبر از اعتیاد یک درصدی دانش آموزان در مدارس، در رسانه‌ها پیچید، نادر منصور کیایی مدیرکل دفتر مراقبت از آسیب‌های اجتماعی آموزش‌وپرورش در این باره گفت: «یک درصد از دانش‌آموزان معتاد هستند یعنی جمع زیادی از افراد وابستگی به مواد مخدر دارند در حالی که پروژه میدانی مدیریت مورد با نام مددکاری اجتماعی در مدرسه که در حال فعالیت است حکایت از آن دارد در سال تحصیلی گذشته یک درصد از دانش‌آموزان در معرض خطر شناسایی شدند یعنی 136 هزار دانش‌آموز در معرض خطر مصرف مواد مخدر هستند اما افرادی که مصرف مواد داشتند 3 هزار و 600 نفر هستند. این 136 هزار نفر دانش‌آموزانی هستند که نشانه‌های خطر را دارند یعنی متغیرهای روانی، اجتماعی و محیطی موید این است که این افراد ریسک خطر ابتلا به مصرف مواد مخدر را دارند و بر اساس اقدامات تشخیصی متوجه شدیم از میان آنها 3 هزار و 600 نفر حداقل یک بار مصرف‌کننده مواد مخدر بودند بنابراین اختلال مصرف مواد در آنها احراز شد و این افراد به مراکز درمانی ارجاع شدند و با همراهی دانشگاه‌های علوم پزشکی تحت درمان سرپایی یا بستری قرار گرفتند.»

این آمار‌هاي ضد و نقیض نشان از این دارد که آموزش و پرورش میلی برای ارائه آمار دقیقی از این موضوع ندارد و چه بسا اعتیاد دانش‌آموزان را به طور کلی انکار می کرد؛ همان طور که حمید رضا حاجی بابایی وزیر آموزش و پرورش دولت دهم معتقد بود که نباید آماری از اعتیاد دانش آموزا اعلام کرد چون با اعلام این مسائل، کار آموزش و پرورش زیر سوال خواهد رفت! بالاخره هر چه که هست و هر فکر و نظر و ایده‌اي که پشت این کتمان و انکار پنهان است، مسئولان ذیربط باید این موضوع را هم مد نظر قرار دهند که اعتیاد دانش آموزان شوخی بردار و قابل انکار نیست و حتی اعتیاد یک دانش‌آموز هم فاجعه محسوب می‌شود.

نام:
ایمیل:
* نظر: