جمعه ۰۶ ارديبهشت ۱۳۹۸ - ۱۷:۱۲ Friday, 26 April 2019 |
تاریخ انتشار: ۱۰:۲۴ - ۰۶ آبان ۱۳۹۶
کد خبر: ۶۶۴
از پذیرش بیمار تا بازیگری در سینما
تندرست نیوز؛ساعد هدایتی از آن دست بازیگرانی است که شغلش چیز دیگری بوده و برحسب قضا و قدر راهش به سینما و تلویزیون باز شده و آن‌قدر خوش درخشیده که کمابیش در خاطر تمام ایرانی‌ها یکی از نقش‌هایش جا خوش کرده است.
راهی که پدر مهران مدیری هموار کرد

به گزارش خبرنگار تندرست نیوز، ساعد هدایتی کارش را از سال ۱۳۴۹ با استودیو پارس فیلم شروع کرد و در فیلم‌هایی مانند آب نبات چوبی وجنگجویان کوچولو، نقش‌هایی ایفا کرد. سپس بعد از وقفه‌ای طولانی در فعالیت‌های هنری، در سال ۱۳۷۸ و به دنبال بستری شدنِ پدرِ مهران مدیری در بیمارستان محل کارش با این کارگردان و بازیگر آشنا شد و در آن‌جا از سابقه کار خود در دهه پنجاه با مدیری سخن گفت. این آشنایی به اولین همکاری آن‌ها در تلویزیون انجامید و اولین کار تلویزیونی مشترک خود با مدیری به نام «پلاک ۱۴» را بازی کرد.

او که در بخش پذیرش بیمارستان خصوصی کار می‌کرده و سال 1386 بازنشسته شده درباره سختی‌های کار در بیمارستان به خبرنگار تندرست نیوز می‌گوید: کار کردن در بیمارستان سختی‌های خودش را دارد. کار کردن در قسمت پذیرش هم مثل جاهای دیگر بیمارستان مشکلات مخصوصی دارد. البته بازیگری به مراتب شرایط سخت‌تری دارد. هرچند سختی‌های این دو کار متفاوت است. در بازیگری خواندن متن و حفظ کردن و اجرای آن جلوی دوربین و تکرارهای زیاد ممکن است برخی از دشواری‌های کار باشد.

این بازیگر که هنوز خود را از کادر بیمارستان می‌داند، درباره هجمه‌ها و سیاه‌نمایی‌هایی که در فضای مجازی و حتی توسط برخی رسانه‌ها علیه پزشکان و کادر بیمارستان می‌شود، می‌گوید: هر شخص در حیطه کار خود انسان است و انسان جایزالخطاست. نمی‌توان گفت که خطا مخصوص پزشکان و بیمارستان است و این اتفاق در هر حیطه دیگری می‌تواند بیفتد.

وی حتی درباره خطاهای پزشکی نگاه جالبی دارد و می‌گوید: هیچ‌کس دوست ندارد هنگام رانندگی به انسان دیگری برخورد کند. خیلی وقت‌ها شنیده‌ایم که قیچی یا چاقو در شکم بیمار جا مانده است؛ این مسائل عمدی نیست و اتفاق می‌افتد.

او در پاسخ به سوال خبرنگار تندرست نیوز درباره این‌که چرا برخی از مسئولان پذیرش بداخلاق هستند با خنده پاسخ می‌دهد: اصلا به این معتقد نیستم که شرایط بیمارستان می‌تواند روی اخلاق افراد تاثیر بگذارد. اتفاقا به همه همکارانم توصیه می‌کردم که وقتی مردم به بیمارستان مراجعه می‌کنند، وضعیت خوبی ندارند و نگران حال خود یا خانواده‌شان هستند. در نتیجه پرسنل بیمارستان باید جوری برخورد کنند که مراجعه‌کنندگان آرام شوند. زمانی که در بیمارستان مشغول به کار بودم، تلاش می‌کردم رفتارم با مراجعه‌کنندگان جوری باشد که به آن‌ها آرامش بدهم و حتی اگر فرصتی پیش می‌آمد برای آن‌ها لطیفه هم تعریف می‌کردم. فرض کنید در شرایط بیماری به پزشک مراجعه کنید و برخورد مناسبی نداشته باشد، این باعث می‌شود بر بیماری فرد افزوده شود. بارها برای این‌که از بیماران ودیعه نگرفتم، توبیخ شدم. هرچند برخی می‌آمدند و پذیرش می‌شدند و درمان هم روی آن‌ها انجام می‌شد و می‌رفتند. هیچ‌وقت به بیماران نگفتم که ابتدای امر ودیعه بگذارند. هرچند گاهی خودشان می‌پرسیدند که آیا نیازی به ودیعه هست یا خیر که می‌گفتم اگر در توان‌شان است ودیعه بگذارند و اگر نه که بعد بپردازند.

هدایتی که سابقه بازی در نقش پزشک و پرستار را هم در کارنامه‌اش دارد، ادامه می‌دهد: معتقدم حداقل ماهی یک بار باید یک جلسه معارفه برای پرسنل گذاشته و شرح وظایف برای افراد تعریف شود. اگر در هر موسسه یا بیمارستانی، جلسه‌ای مانند این برگزار و مراحل کار به پرسنل توضیح داده شود، بسیاری از مشکلات حل خواهد شد. بیمارستان تنها جایی است که در اولویت خوش‌برخوردی قرار دارد. یعنی این کار ابتدا باید از بیمارستان آغاز شود. پرسنل و پزشک باید توانایی آرام کردن بیماران و همراهان آن‌ها را داشته باشند و آموزش لازم را ببینند.

پایان پیام/
عناوین مرتبط
نام:
ایمیل:
* نظر: