يکشنبه ۲۵ آذر ۱۳۹۷ - ۲۲:۲۰ Sunday, 16 December 2018 |
تاریخ انتشار: ۱۰:۳۹ - ۱۹ خرداد ۱۳۹۷
کد خبر: ۸۷۸۰
صفورا میرزایی
تندرست نیوز؛روزگاری در این سرزمین جنگل‌های سرسبز، یادآور خاطرات خوش و شیرین کودکی‌ها بود که امروز با خشک شدن، قطع شدن، تغییر کاربری‌ها، مصرف کاغذ و ذغال کباب دیگر خبری از آن همه سرسبزی و آن خاطرات شیرین نیست. نکته غم‌انگیز دیگری که در این میان جلب توجه می‌کند اما وسواس عده‌ای برای نجات جان جنگل‌ها البته به خیال خودشان است. این افراد غافل از این هستند که چه حجمی از چوب درختان به مصرف ذغال می‌رسد و علاوه بر این، چه حجمی از کاغذها و کتاب‌ها نیز بر آتش کباب می‌شوند! در ادامه برای بررسی این مساله با عضو هیات علمی مؤسسه تحقیقات جنگل‌ها و مراتع گفت‌وگو کردیم.


محمد درویش در گفت‌وگو با تندرست نیوز  در پاسخ به این سوال که آیا آماری از قطع درختان در کشور وجود دارد یا خیر، گفت: آمار متمرکزی در این باره وجود ندارد اما برآوردها می‌گوید ما در حدود 18 میلیون بلوط را طی دو دهه اخیر در زاگرس و 7 میلیون شمشاد را طی چهار سال اخیر در هیرکانی از دست داده‌ایم. 

 وی ادامه داد:کشف کوره‌های جدید ذغال‌گیری در کشور خود موید این مطلب است. در حال حاضر یکی از تجارت‌های مهم جدید در نجف‌آباد همین کوره‌های ذغال‌گیری است. وقتی به طور متوسط هفته‌ای صد خودرو قاچاق ذغال در راه نجف‌آباد توقیف می‌شود و معمولا آنچه توقیف می‌شود،10 درصد از کل قاچاقی است که در این زمینه انجام می‌شود، این یعنی درصد بالایی از ذخیره‌های چوبی ما تبدیل به ذغال می‌شود. 

درویش در پاسخ به این سوال که در این بین چه کسی یا کسانی مقصر هستند، تصریح کرد: ما نمی‌توانیم فقط افرادی را محکوم کنیم که بلوط‌ها را تبدیل به ذغال می‌کنند بلکه در این ماجرای تلخ آنهایی که گمان می‌کنند طعم کبابشان با ذغال بلوط لذیذتر و طعم قلیانشان مرغوب‌تر است، مقصرند و همه آنهایی که به دل طبیعت می‌روند تا آتشی برپا کنند در این فاجعه بزرگ و تلخ سهیم‌اند. 

به گفته وی، با توجه به فقر معیشتی که در محل رویشگاه‌های جنگلی زاگرس و هیرکانی وجود دارد، طبیعی است که این اتفاق تداوم داشته باشد. حتی اقدام ما برای جنگل‌کاری‌هایی که به منظور تثبیت شن‌های روان در نواحی مرکزی ایران انجام دادیم، از این دستبرد در امان نیست و متاسفانه کسانی که می‌دانند این درختان حافظ جان و مال آنها از تپه‌های شنی شده اما به علت مشکلات معیشتی شبانه به درختان تاغ و گز هجوم می‌برند تا از این طریق رزقشان را تامین کنند. این مساله باید در یک زنجیره پیوسته بررسی شود.

این عضو سازمان جنگل‌ها در پاسخ به این سوال که به نظر شما راهکار مناسب در این زمینه چیست، تاکید کرد: برخورد با کوره‌ها و بستن آنها می‌تواند یکی از گزینه‌ها باشد ولی تا زمانی که انگیزه‌ها از بین نروند تاثیری نخواهد داشت و طبیعت ایران همچنان متضرر خواهد شد و بشر در معرض تهدید خواهد بود. 

وی در ادامه با بیان این‌که برنامه‌های درختکاری‌ها نتوانسته کمکی به حفظ و توسعه جنگل‌ها کند، یادآور شد: اغلب این کاشت‌ها به شکل صحیحی صورت نگرفته، چراکه با گونه‌های بومی سازگاری نداشته است. آنهایی که گونه‌هایی مانند کهور امریکایی و کنوکارپوس می‌کارند به طبیعت خدمت نمی‌کنند بلکه به آن خیانت می‌کنند. هنر واقعی و خدمت شایسته این است که از گونه‌هایی استفاده کنیم که بتواند بدون نیاز به آبیاری یا با کمترین نیاز رشد کند. متاسفانه وقتی مساحت وسعت جنگل‌ها را در نظر می‌گیریم می‌بینیم نه تنها به وسعت جنگل‌ها نیفزوده‌ایم بلکه پیوسته از وسعت جنگل‌ها کاسته می‌شود. زمانی در هیرکانی 6 و نیم میلیون هکتار درخت داشتیم و این رقم امروزه به 9/1و بنا بر آمار دیگری به 6/1 میلیون هکتار رسیده است.  

وی در خاتمه افزود :گزارشی که کمیسیون اصل 90 مجلس به تازگی ارائه داده می‌گوید در سال‌های پس از انقلاب حدود 4 میلیون هکتار از عرصه‌های طبیعی را تغییر کاربری داده‌ایم. به عبارتی سازمان جنگل‌ها در طول 106 سال فعالیت، 2 میلیون هکتار جنگل‌کاری کرده اما طی 30 سال اخیر 4 میلیون هکتار بر وسعت بیابان‌ها افزوده است.   
نام:
ایمیل:
* نظر: